Op 2 april 2026 werd in het federale parlement de nieuwe meerwaardebelasting op financiële activa gestemd. De maatregel – die retroactief ingaat vanaf 1 januari 2026 – heeft een brede impact en raakt zowel particuliere beleggers als bepaalde rechtspersonen. De complexiteit van het systeem maakt het essentieel om de spelregels goed te begrijpen.
Wie wordt getroffen?
De belasting geldt voor natuurlijke personen en rechtspersonen die onder de rechtspersonenbelasting vallen. Bepaalde organisaties, zoals erkende goede doelen, blijven buiten schot.
Wat wordt belast?
Het gaat om meerwaarden op financiële activa zoals aandelen, obligaties, crypto en bepaalde verzekeringsproducten. Enkel transacties waarbij een prijs wordt ontvangen vallen onder de regeling. Schenkingen en erfenissen blijven dus buiten beschouwing.
Drie regimes
De wet voorziet drie verschillende belastingregimes. Het standaardtarief bedraagt 10%, met een jaarlijkse vrijstelling van 10.000 euro. Voor grotere participaties (meer dan 20%) geldt een apart systeem met progressieve tarieven en een vrijstelling tot 1 miljoen euro.
Daarnaast zijn er de zogenaamde interne meerwaarden, die belast worden aan 33%.
Berekening en aandachtspunten
De belastbare meerwaarde is het verschil tussen verkoopprijs en aanschaffingswaarde. Opvallend is dat kosten niet aftrekbaar zijn, wat de effectieve belastingdruk verhoogt.
Voor activa die vóór 2026 werden aangekocht, geldt in principe de waarde op 31 december 2025 als referentie. In sommige gevallen kan je echter de historische aankoopwaarde gebruiken, mits bewijs.
Exit tax en aangifte
Wie naar het buitenland verhuist, moet nog twee jaar rapporteren over zijn financiële activa. Deze maatregel moet fiscale vlucht tegengaan.
De belasting wordt vaak automatisch ingehouden via financiële instellingen, maar in bepaalde gevallen moet je zelf aangifte doen.